Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

000:ιστορίες για να περνάει η ώρα Νο.1

Δεν υπάρχει χειρότερη περίοδος από τις απόκριες. Καλά ήμουν τόσο καιρό μακριά από χρώματα. Όλοι μασκαρεμενοι χαίρονται-ή έτσι νομίζουν-επειδή παριστάνουν κάτι που δεν είναι, ή κάτι που θα ήθελαν να είναι.


Έτσι και σήμερα. Τίποτα δεν άλλαξε.



Βλέπω να περνούν με ένα ηλίθιο χαμόγελο όλοι τους και πάνω από τις στολές τους, φοράνε μια ακόμα στολή. Εκείνη της διάθεσης. Ακόμα και κάτω από τις μάσκες μερικών που ξεχωρίζουν μονό τα μάτια, φαίνεται ότι χαμογελάνε….δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να το καταλάβεις. Σιχαίνομαι. Εδώ βρίσκομαι αναγκασμένη να τα βλέπω όλα με το ζόρι εξαιτίας της φύσεως του μαγαζιού αλλά ευτυχώς δεν χρειάστηκε μέχρι στιγμής να περάσω και γω τα ιδία.



Κανά-δυο φορες προσπαθησαν να με προσεγγίσουν και να παίξουν με την γνώμη μου γελώντας και δείχνοντας μου σημασία. Ποτέ θα περάσει και η σημερινή μέρα να τελειώνουν όλα αυτά τα γελοία και να μήν χρειαστεί να τα ξαναδώ για έναν ολόκληρο χρόνο. Δεν είναι μονό οι ντυμένοι που μου προκαλούν αποστροφή…είναι όλα όσα υπάρχουν γύρω μου.



Δεν περνά ο χρόνος
….ωχ….πελάτες….
Κάνε να πάνε στους άλλους
Θέλω την ησυχία μου…

Έχουν περάσει κάμποσες ωρες. το πάρτυ (πανηγύρι θα το έλεγα εγώ)τελείωσε και ακόμα είμαι μέσα στα κομφετί και σε κορδέλες.



Στο πάτωμα…..


Τέλος. Μαζί με τα σκουπίδια θα μαζέψουν και μένα. Σε ένα τσουβάλι αυτά και γω. Θα μπορούσαν να με κρατήσουν. Αλλά όπως και ο ιδιοκτήτης μου που με αγόρασε από την βιτρίνα και μετά με παράτησε μισοσπασμένη όταν τελείωσε η γιορτη, ετσι θα με πετάξουν και μενα, έτσι και τα χαμογελά που αύριο ξαναρχίζουν τη ζωούλα που ζούνε αμασκάρευτοι και όπως τους αξίζει.

1 σχόλιο: